Wat mij beroert

Welkom op het SOLKNet Forums Sparringplein Wat mij beroert

Dit onderwerp bevat 7 reacties, heeft 5 stemmen, en is het laatst gewijzigd door  infopraktijkdespreng-nl 2 jaren, 8 maanden geleden.

  • Auteur
    Berichten
  • #531

    Ik behandelde een SOLK pat. met 6 jaar klachten. de stressor was ‘ik voel me niet gezien’. Er was een sudden change na drie contacten. De VAS daalde van 8 naar 0-2.Twee zaken hielden me bezig.
    1. Ik probeerde de emotie afwijzing voelbaar te maken in deze stressor, om deze te neutraliseren. Maar pat.voelde dit niet. Deze duiding van mij werd haar opgedrongen. De klachten waren al nagenoeg verdwenen. Ze hoefde niet meer. Ik liet los. Vraag: Zit de emotie afwijzing in deze stressor of is het mijn verzinsel? Was de noodzaak om afwijzing te voelen verdwenen, omdat ze al beter was geworden?
    2. Een psycholoog in het pijnteam verklaarde haar psychologisch gezond. Hij zag niet dat het om het verdringen van diepe gevoelens gaat. Hij ziet dit niet als een bron van klachten. hij zoekt psychopathologie. Hebben jullie deze ervaring ook?

    Marten Klaver

  • #597

    Ad 1. Kan het zijn dat ze zich zó gezien voelde door jouw in haar hulpvraag dat de klacht daarmee “oploste”? Helaas onbewust en daarna was ze niet meer bereid om er bewustzijn over te krijgen. Het lijkt mij dat bij “je niet gezien voelen” woorden passen als “afwijzing”, maar concreter gevoelsmatig verwoordt “verdriet”, “pijn” of “boos”. Ook kan iemand natuurlijk “angst” voor een volgende afwijzing ontwikkelen. Wat ik daarmee wil zeggen is dat “afwijzing” voor mij niet direct een gevoel/emotie is. Feitelijk is het een gebeurtenis die afhankelijk van de omstandigheden en de betekenisgeving soms erg pijnlijk kan zijn en met veel emoties gepaard kan gaan.
    Ad.2. Ik heb ook regelmatig de ervaring dat psychologen verdringen van gevoelens niet als oorzaak van klachten zien.
    Wedervraag: Wat is de definitie van psychopathologie?
    Ik zie het verdringen van gevoelens als het zaadje van psychopathologie. Maar het is nog niet de “plant” die psychopathologie heet. Lang genoeg volgehouden (gevoelens verdringen) leidt m.i. tot angst en depressie.
    Anja Mulder

  • #623

    Ad 1 Ja het is heel goed mogelijk dat ze zich door mij begrepen voelde en dat daarmee de lading van deze uitspraak verdween. Dit speelt zoals je zegt, zich onbewust af op emo-niveau. Het kan zijn dat emoties als verdriet, boos of angst bij haar meer verbonden waren met het zich niet begrepen voelen en dat ze daarom de term afwijzing afwees. Ik zie afwijzing wel als een complexe emotie. Ik zie het niet als een cognitie of een gedrag. Afwijzing refereert aan de ik-functie, de eer en heeft de componenten krenking, verdriet en pijn in zich. Pijn als een primitieve emotie gekoppeld aan afwijzing zoals Eisenberger aangeeft.
    Ad 2 Boeiend te weten dat je ook, net als ik, tegenkomt dat psychologen verdrongen emoties niet zien als een mogelijke bron voor lichamelijke klachten. Psychopathologie is de ziekelijke verharding van gewone disfunctionele psychologie. Psychopathologie is psychiatrie met een normale kern. Zie de recente discussie over de term schizofrenie. Ja, de verdringing is het mechanisme om het zaadje in de diepte te laten woekeren.
    Dank je voor je reactie.

  • #776

    Ad 1. Interessante uitwisseling, waaruit ik begrijp dat een gevoel van afwijzing een complexe emotie is, maar ik kan mij voorstellen dat een cliënt emoties als verdriet, boosheid en krenking eerder herkent dan afwijzing. De duiding ‘afwijzing’ resoneert daardoor wellicht minder snel.
    Ad 2. Het is ook mijn ervaring dat psychologen en psychiaters meer in termen van psychopathologie denken. Daarentegen zijn SOLK juist klachten van het alledaagse, het gewone, en de onbewuste emoties die hierin spelen.

  • #782

    Verdringen van emoties gebeurt naar mijn mening omdat iemand niet met die emoties op dat moment om kan gaan. Dan ligt de bron eerder in het niet hebben leren en kunnen omgaan met emoties en is verdringing daar een gevolg van?

  • #796

    Boekentip: “Omarm je emoties” van Ronald Frederick. Een topboek en zeer geschikt als bibliotherapie voor cliënten.

  • #801

    Het is ook mijn ervaring dat verdriet en boosheid sneller herkend worden dan de emotie afwijzing. Hier speelt wat Marga zegt: het niet kunnen omgaan met afwijzing leidt tot een sterkere verdringing dan bij verdriet.

  • #824

    Wat ideeen:

    Ik kom zelden tegen dat een client met de woorden komt ‘ik voel mij afgewezen’. Doorvragend over een activerende situatie komen er wel emoties als boosheid, verdriet of angst naar boven.
    Afwijzing is soms reëel, maar vaak triggert het iets ouds bij de client. De afwijzing komt bij de client omhoog. Zelf denk ik dat het essentieel is om te onderzoeken of de client door het idee afgewezen te worden zichzelf afwijst. Dat is namelijk de reactie van het kind op de afwijzende ouders, waardoor de verbinding in stand blijft. Ongezonde zelfafwijzing is een vorm van op zichzelf gerichte agressie, vaak geuit in een schuldgevoel. Ongezonde zelfafwijzing geeft pijn en fysieke reacties. Vrije agressie regulatie is dus belangrijk.
    Het herkennen van een emotie is te weinig om tot fysieke veranderingen te komen. Het werken met emoties wel. Emoties geven richting aan de client en het therapeutisch proces.
    Ik vraag mij af of bij de client in deze casus er werkelijk een blijvende sudden change was.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.